twiteordaia

Του Γιάννη Γουσιόπουλου

 

Την Πτολεμαΐδα επισκέπτομαι τακτικά. Σε όλους αρέσουν οι βιτρίνες, τα καφέ και το μωσαϊκό καταγωγής των κατοίκων. Σε εμένα αρέσει περισσότερο, το στρογγυλό πάρκο του παλαιού Δημαρχείου, με τους γύρω ακτινωτούς αναπλασμένους πεζοδρομημένους ή μη δρόμους, το έντονο πράσινο του πάρκου και τα κτίρια που το περιβάλλουν.

Προσωπικά είμαι υπέρ των αναπλάσεων – πεζοδρομήσεων. Είμαι υπέρ του εξοστρακισμού των αυτοκινήτων από τα κέντρα των πόλεων. Συντάσσομαι με όσους υποστηρίζουν την πεζοδρόμηση της οδού Πανεπιστημίου στην Αθήνα. Έγραψα για την αναγκαιότητα πεζοδρόμησης – ανάπλασης της οδού Παύλου Μελά στην Κοζάνη, με προϋποθέσεις. Ο κεντρικός πεζόδρομος της Κοζάνης δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο, από αυτό που σήμερα είναι.

Στην Πτολεμαΐδα όμως δεν μου αρέσει ο τρόπος που μετατράπηκε σε δρόμο ήπιας κυκλοφορίας των αυτοκινήτων ο κεντρικός δρόμος καθώς και ο τρόπος ανάπλασης του παράπλευρου και εν είδη κεντρικής πλατείας αδόμητου ανοιχτού δημόσιου χώρου. Ο δρόμος έγινε κλειστοφοβικός, παραπέμπει σε σιδηροδρομικό τούνελ, όπου ο συρμός μάλιστα ελλείψει σιδηροτροχιάς, κινδυνεύει με εκτροχιασμό. Ο ανοιχτός χώρος χωρίσθηκε σε πολλά τμήματα, ξένα μεταξύ τους, προφανώς για να φιλοξενεί ποικίλες δραστηριότητες. Σκοπός όμως, που ταιριάζει σε πλατείες δευτερεύουσας σημασίας, σε περιφερειακές πλατείες και όχι στην κεντρική πλατεία μιας πόλης. Περιτείχια λοιπόν και αναχώματα αμφιβόλου αισθητικής υποβαθμίζουν αισθητικά τον χώρο, προκαλούν προβλήματα λειτουργικής φύσης, Ο μελετητής, δεν ξέρω ίσως, να μην έχει γούστο, να ήρθε από μεγάλη πόλη, από εκεί, όπου προ πολλού εξέλιπε η έννοια της κεντρικής πλατείας.

Σε περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης της χώρας και ως εκ τούτου δυσπραγίας των οικονομικών των δήμων, η σκέψη ανακατασκευών φαντάζει πολυτέλεια. Σίγουρα προηγούνται οι χρηματοδοτήσεις σε κοινωνικά προγράμματα και βασικά έργα υποδομής. Όμως ο καιρός περνά, τα πράγματα αλλάζουν, η οικονομική τάξη κάποτε θα αποκατασταθεί. Και τότε, σχέδια να υπάρχουν στα συρτάρια, να βγουν και να εφαρμοσθούν.

Η πλατεία και ο δρόμος κατά την ταπεινή μου γνώμη παίρνει διόρθωση με την κατάργηση περιτειχίων και αναχωμάτων. Ωστόσο η περίπτωση είναι από εκείνες που επιδέχονται ανατροπή, ή μάλλον ολική επαναφορά. Επαναφορά στην αρχική αντίληψη περί δρόμων και πλατειών, επαναφορά στην προ ανάπλασης μορφή. Η πόλη είναι επίπεδη, διαθέτει πυκνό εσωτερικό οδικό δίκτυο, από την ανάπλαση του κεντρικού δρόμου και του ανοιχτού χώρου και μετά, αυτή απέκτησε περιφερειακούς δρόμους, παίρνοντας εκείνοι την κίνηση του εθνικού και επαρχιακού δικτύου. Οι κάτοικοί της είναι δημιουργικοί, μεθοδικοί, διαθέτουν φαντασία και ως εκ τούτου, λύνουν βήμα – βήμα κάθε κυκλοφοριακό πρόβλημα. Πιστεύω εξαιτίας όλων αυτών, πως η τελική λύση δεν μπορεί να είναι άλλη, από έναν κεντρικό δρόμο – λεωφόρο, από μία κεντρική πλατεία ανοιχτή, με καθαρές γραμμές, από παντού ορατή. Σε ό,τι αφορά την ανάπλαση, αυτή να εξαντλείται στα νέα υλικά και τις νέες τεχνικές των κατασκευών.

Στη Θεσσαλονίκη ένα ισχυρό πολιτιστικό – κοινωνικό – επιστημονικό κίνημα ανέτρεψε σχέδια αλλοίωσης της φυσιογνωμίας της παραλίας από το λιμάνι έως τον Λευκό Πύργο, η οποία προέβλεπε επιχωματώσεις, υπογειοποίηση του δρόμου και άλλα. Οι νέες τάσεις δεν αποτελούν πάντα πανάκεια. Στην Πτολεμαΐδα, τη νεώτερη μεγάλη πόλη της Περιφέρειας, η κεντρική λεωφόρος και ο κεντρικός ελεύθερος δημόσιος χώρος αποτελούν το συγκριτικό της αισθητικό πλεονέκτημα ή άλλως, κάνουν τη διαφορά

Στην Πτολεμαΐδα, για το κέντρο της, με αγάπη

Add comment


Security code
Refresh